dziś rano dowiedziałam się, że zmarła kolejna osoba z dalszej rodziny, którą na prawdę darzyłam szczerą sympatią i z którą miałam kontakt - doktor Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego, bliska krewna ze strony ojca. widywałyśmy się na UW, pracowała w zakładzie Indologii. nieprzeciętnie mądra, wybitna specjalistka i tłumacz języka tamilskiego.

mam takie pytanie. czemu Ona. DLACZEGO OSOBA, Z KTÓRĄ CZUŁAM SIĘ JAKOŚ ZWIĄZANA. dlaczego nie ktoś, kto był mi obojętny. to podłe i egoistyczne z mojej strony, ale dlaczego nie ktoś inny zamiast Niej. tak, każdy ma jakichś bliskich, po każdym ktoś by płakał. ale czemu właśnie Ona, ktoś, kto miał wkład w rzadko studiowaną dziedzinę nauki, ktoś Wyjątkowy, niezależny, silny, inteligentny, spokojny i życzliwy?

tak się cieszyła, kiedy obroniłam pracę magisterską. pierwsze pytanie, które zadała, było - czy myślę o dalszych studiach. teraz więc dostanie się na studia doktoranckie to coś więcej niż tylko realizacja moich marzeń. wiem, że Ona też by się cieszyła. temat mojego projektu doktoratu jest związany i z filologią klasyczną, i Indiami. egzamin na studia doktoranckie wyznaczony mam na sobotę. zrobiłabym wszystko, żeby się dostać. boję się, że nie jestem dość dobra.

chciałam z Ciotką porozmawiać po egzaminie. powiedzieć, o co pytali. mam w komisji autora Historii Indii, ogromnego, obszernego dzieła, z którego Ona kiedyś się uczyła. chciałam do Niej zadzwonić albo wpaść do IO i podzielić się wrażeniami. chciałam. ale wiem, że już nie będę mogła tego zrobić.